داشتم کتاب میخوندم، حس کردم چشام سنگین شده. بستمشون. همون لحظه خواب دیدم.
معین اومد نشست توی ماشین، یچی گفت که یادم نیست. گفتم البته تا مدتها که حالم خوب نبود. گفت عیبی نداره، درست میشه.
دور زدم و پشت ماشین امیر راه افتادم. رسیدیم به جاده، ندیدم سمت راست رفت یا چپ!
من توی همهی خوابام گمش میکنم. هربار گمش میکنم. یا رهام میکنه. هربار...
امروز عصر بعد اینکه حموم کردم و لاک زدم، کتاب دفترامو برمیدارم و میزنم بیرون. میرم یه کافه میشینم و به روحم میرسم.
خیلی درس واسه خوندن دارم ولی چیزی که الان مهمه، منم!
خوب گفت. حال الان منه.
نمیشه امروزو زندگی نکنیم؟
چرا باید توی دورهمی چشمه همکارِ محمود محمودی هم باشه و منو بشناسه حتی؟!!!
یسریا موقع غرغر کردن فقط واسشون مهمه که خودشون تخلیه روانی شن. اصلا به تاثیری که روی بقیه میذارن اهمیتی نمیدن. چقدر عوضی آخه!
به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل
که گر مراد نیایم، به قدر وسع بکوشم...
خلاصه و راحت بخوام بگم، خوشم نیومد!
باید با خانم بالازاده صحبت کنم.
تنهایی شاید یه راهه، راهیه تا بینهایت
قصهی همیشه تکرار
هجرت و هجرت و هجرت
.
.
.
این فروپاشی روانی هم بکنم بعدش دیگه فقط هار و هار و هار.
یکی توی توییتر نوشته بود:
تو کسی رو از دست دادی که فقط رو تو حساس بود، حتی وقتی سرش شلوغ بود منتظر پیامک و تماس تو بود، تو رو بیشتر از خودش دوست داشت، اما هیچوقت برات مهم نبود
دیدم عه، چقدر ما!
واقعا متوجه نمیشم یسریا چطوری میتونن از خاطرات دیر رسیدن و آنتایم نبودنشون اینقدر با افتخار تعریف کنن و فکر کنن خیلی کول و خفنن!!
واقعا نمیدونم چطوری باید واسه بعضی از آدمای زندگیم این حجم از در کنارم بودن رو جبران کنم. واقعا نمیدونم.
واقعا از آدمای بیخیال بدم میاد. واقعا بدم میاد. میشه مگه؟ عه!
من دیگه واقعا اعصابم نمیکشه. نیاز دارم یکی باشه که ریز به ریز و جز به جز بدونه. من اینقدر حرص نخورم.
ولی، بزرگ شدن چقدر سخت بود...
دو سال پیش، امروز، لباسمو پرو میکردم و نمیدونستم دو سال بعد هیچ ردی از اون روزا جز زخمای روی تنم نیست...
بیا باهم سفر کنیم جادههای نرفته رو ...
امروز یه آقایی توی دفترمون واسه تسویه حساب، چِک رو توی یه پاکتِ قشنگ گذاشت و تحویل فروشندش داد.
یسری آدما همینقدر به تمام جزئیات دقت میکنن و براشون مهمه. کاش زیاد شن.
شروع سال ۱۰ تا هدف واسه امسالم گذاشته بودم.
۵ تاشو انجام دادم.
سهتاشو قراره توی ماههای مونده از سال برم سراغشون.
یکیش به تموم شدن انجامش نزدیکم و حتی ازون بیشترم میشه تا آخر سال.
یدونشو احتمالا امسال نمیتونم، ولی بهار سال بعد انجامش میدم.
از اون جمعههای پرانگیزه و پرکاره که دوست ندارم کارای متفرقه بیخود انجام بدم. فقط یادگیری.
که کشف میشم. که کشفم میکنه...
گفتم حلقمو فروختم؟
ولی انصافا خیلی به دستم میومد.
بهش الهام میشه؟ :))
Keep me like a promise, hide me like a treasure
بشم یه کفش راحت که همهی شهرو قدم بزنه باهات...
شاید فقط در حد حرف باشه ها. ولی فعلا حرفشم قشنگه.
واقعا بعضی آدما تولید مثل نکردنشون لطف به بشریته.
پارسال هم این موقعا توی گوه دست و پا میزدم!